A

Περίσσευε από την κουβέρτα.
Είχες ξαπλώσει κάθετα.
Κοιμόσουν ήσυχα ,χωρίς φωνές, χωρίς να με ψάχνεις.
Άνοιξα το παντζούρι να δω αν ξημέρωσε κι έξω.
Το νερό έβραζε στην κρύα μου κουζίνα. Έτρεξα, στις μύτες των ποδιών μου, να σου ετοιμάσω καφέ.
Όχι πολύ πικρό.
Τον ακούμπησα στο τραπέζι, μπροστά από την θέση που κάθεσαι, ναι, ναι, μη γελάς, έχεις θέση στον καναπέ μου, συγκεκριμένη.
Θέση στο κρεβάτι μου.
Θέση στο σώμα μου για το κεφάλι σου.
Ήταν 16:00.
Ο καφές έτοιμος και έπρεπε να σε ξυπνήσω.
Περίσσευε η πλάτη σου.
Από την κουβέρτα.
Η όμορφη πλάτη σου.
Ένα χάδι από το σβέρκο μέχρι κάτω.
Με οδήγησε η ραχοκοκαλιά σου, ακούμπησα στον αναστεναγμό που έβγαλες.
.

το βράδια που δακρύζεις στο σεντόνι
βλέπω στα όνειρα πως κρύβεσαι και κλαις
κι όταν φωνάζεις το όνομά μου δυναμώνει
στην αγκαλιά μου
στα μάτια σου
στο μυαλό μου
στην θέληση σου
στην Ικανότητα μας

.
Στην πλάτη σου θα πάω φέτος διακοπές, σκέφτηκα.
.
.
.
.
.
.